...Είχε φθάσει, λοιπόν, η ώρα της πάλης. Η βοή του κόσμου, όσων περνούσαν δίπλα του, ήταν ανίκανη να πνίξει την εσωτερική φωνή, την ετοιμότητα του ταξιδιώτη. Λυγισμένα τα άκρα, όμως δεν εμπόδιζαν να ανταλλάξει τη νοσταλγία με άλλους. Με τους συνοδοιπόρους, είτε με εκείνους. Οσους, μόλις ξεκινούσε να ταξιδεύει, ήξερε πως μόλις άκουγαν την πίστη του για την κατάληξη της διαδρομής θα απορούσαν, άλλοι θα την αμφισβητούσαν. Οπως συνέβη...