Όποιος έχει δουλέψει με παιδιά γνωρίζει ότι πολλές φορές τα πιο σημαντικά πράγματα δεν βρίσκουν εύκολα τις λέξεις τους. Ένα παιδί μπορεί να δυσκολεύεται να πει «φοβάμαι», «αγχώνομαι», «στενοχωριέμαι» ή «δεν πιστεύω στον εαυτό μου». Μπορεί όμως να σου μιλήσει για έναν δράκο, ένα σύννεφο, ένα μαγικό κλειδί ή έναν ήρωα που ψάχνει τον δρόμο του. Και κάπως έτσι ξεκινούν οι ιστορίες.

Η δημιουργία αυτών των παραμυθιών γεννήθηκε μέσα από τη δουλειά μου με τα παιδιά. Στο τέλος μιας συνεδρίας, συχνά τους ζητούσα να μου πουν μερικές λέξεις. Δεν υπήρχε κάποιος συγκεκριμένος κανόνας. Μπορούσε να είναι ένα ζώο, ένα αντικείμενο, ένα χρώμα, ένα συναίσθημα, ένα μέρος ή οτιδήποτε τους ερχόταν εκείνη τη στιγμή στο μυαλό. Αυτές οι λέξεις ήταν η αφετηρία.

Με βάση αυτές, ετοίμαζα ένα παραμύθι που συνδεόταν με όσα απασχολούσαν το κάθε παιδί και με τη θεραπευτική δουλειά που γινόταν στις συνεδρίες. Το παραμύθι δεν γραφόταν εκείνη τη στιγμή? χρειαζόταν χρόνο, σκέψη και επεξεργασία, ώστε να ανταποκρίνεται στις ανάγκες του παιδιού.

Στην επόμενη συνάντηση, ξεκινούσαμε ξανά από τις ίδιες λέξεις. Τις θυμόμασταν μαζί και αυτή τη φορά ζητούσα από το παιδί να δημιουργήσει εκείνο το δικό του παραμύθι. Κάποιες φορές η ιστορία ήταν αστεία, άλλες περιπετειώδης και άλλες έκρυβε συναισθήματα, φόβους και σκέψεις που μέχρι τότε δεν είχαν εκφραστεί με λόγια.

Στη συνέχεια ακολουθούσε το παραμύθι που είχα ετοιμάσει εγώ. Ήταν μια πολύ όμορφη στιγμή, επειδή τα παιδιά ανακάλυπταν ότι από τις ίδιες ακριβώς λέξεις μπορούν να γεννηθούν δύο εντελώς διαφορετικές ιστορίες. Δεν υπήρχε καλύτερο ή χειρότερο παραμύθι? υπήρχαν απλώς δύο διαφορετικοί τρόποι να δώσει κανείς νόημα στις ίδιες λέξεις.

Μέσα από αυτή τη διαδικασία, τα παιδιά είχαν την ευκαιρία να εκφράσουν συναισθήματα, να εξωτερικεύσουν σκέψεις που ίσως δυσκολεύονταν να πουν άμεσα και να ανακαλύψουν ότι είναι ικανά να δημιουργούν. Έβλεπαν ότι έχουν φαντασία, ιδέες και έναν μοναδικό τρόπο να αντιλαμβάνονται τον κόσμο. Παράλληλα, ήταν μια ευκαιρία να δουλευτούν σκέψεις που συχνά τα δυσκολεύουν, όπως οι συγκρίσεις, οι γενικεύσεις και η πεποίθηση ότι κάποιος άλλος είναι «καλύτερος». Οι δύο ιστορίες δεν υπήρχαν για να συγκριθούν, αλλά για να δείξουν ότι η αξία μιας δημιουργίας δεν εξαρτάται από το αν μοιάζει με κάποια άλλη.