Η φράση «τεχνικές οικογενειακής θεραπείας» παρουσιάζει προβλήματα. Φέρνει στο μυαλό εικόνες ανθρώπων που χειραγωγούν άλλους ανθρώπους. Πλανώνται φαντάσματα πλύσης εγκεφάλου ή ελέγχου για λόγους προσωπικής εξουσίας. Η ηθική ανησυχία είναι απόλυτα δικαιολογημένη.

Επιπλέον, η τεχνική από μόνη της δεν διασφαλίζει την αποτελεσματικότητα. Αν ο θεραπευτής προσηλωθεί στην τεχνική, παραμένοντας δεξιοτέχνης, η επαφή του με τους ασθενείς θα είναι αντικειμενική, αποστασιοποιημένη και ξεκάθαρη, αλλά και επιφανειακή, χειριστική προς χάρη της προσωπικής εξουσίας, και τελικά όχι ιδιαίτερα αποτελεσματική. Η εκπαίδευση στην οικογενειακή θεραπεία θα πρέπει λοιπόν να είναι ένας τρόπος διδασκαλίας τεχνικών με απώτερο στόχο να τις κατακτήσουμε και μετά να τις ξεχάσουμε.