Είναι γεγονός ότι οι εξ ολοκλήρου πολυτεχνικές σπουδές μου δεν επιτρέπουν την επίκληση κάποιου καθ ύλην αρμόζοντος θεωρητικού υπόβαθρου που να τεκμηριώνει τη σχέση μου και να δικαιολογεί την ενασχόλησή μου με το θέμα του παρόντος δοκιμίου. Παρέχουν, όμως, έναν τρόπο του σκέπτεσθαι που έγινε προσπάθεια ν αξιοποιηθεί κατά το δυνατόν.

Ό,τι θα συναντήσετε, λοιπόν, ταξιδεύοντας στις σελίδες του ανά χείρας βιβλίου κι ανακαλύπτοντας το ρητό ή υπόρρητο περιεχόμενό τους δεν απορρέει από τη σκέψη κάποιου που είτε είναι ειδικός επί του θέματος είτε διεκδικεί αυτόν το χαρακτηρισμό...

Ωστόσο, ο καλοπροαίρετος ειδικός θα πρέπει να διατηρεί τεταμένη την προσοχή του, ώστε ν αποφεύγει την έστω και ασυνείδητα δογματική υιοθέτηση των «επιτρεπτών» απόψεων, αυτών που η ειδίκευση του υπαγορεύει ο μη ειδικός, ακριβώς ως τέτοιος, τρόπον τινά προφυλάσσεται από παρόμοια ολισθήματα!

Επίκαιρος εδώ, ο Ελύτης: «...Επειδή συμβαίνει κι αυτό καμιά φορά στην ποίηση: ο ανεξοικείωτος να συλλαμβάνει αποτελεσματικότερα τις δυνατότητες που παρέχει ένα τέντωμα της γλώσσας και να τις αποτολμά, όταν ο άλλος, ο βαθύς γνώστης, έχει λόγους ν αντιστέκεται.»