Ας έλθουμε τώρα στην θύραθεν υπερβατικότητα του Παπαδιαμάντη. Φανταστείτε τον πνιγμό της Ακριβούλας ως ένα πίνακα, ζωγραφισμένο στο γαλήνιο ύφος παλαιού φλαμανδού μαΐστρου ... Στο παρεισφρέον σκότος ... η μαρμαίρουσα, υποκυμενόμενη θάλασσα με την φιλοπαίγμονα φώκια, η μικρή Ακριβούλα, κατά το ήμισυ στο νερό, σαν να βουτάει για να συνοδέψει τη φώκια στα παιχνίδια της ..., το φρύδι του βράχου, απ’ όπου έπεσε στο κύμα, ο γήλοφος με το βαθούλωμα, στο οποίο βρίσκονται ο βοσκός ... και το μικρό του κοπάδι, τα ... ξεχώματα ..., τα λευκά μνημούρια, ο ανεμόμυλος του Μαμογιάννη ..., το Κοχύλι, το Γλυφονέρι, το ανηφορικό μονοπάτι που ανεβαίνει ... η γριά Λούκαινα με το μπόγο της... οι τελευταίοι ξωμάχοι που επιστρέφουν στο χωριό..., το λιμάνι με τη σκούνα στα πανιά .... Και, τέλος, κάτι ακόμα που δεν μάς περιέγραψε ο Παπαδιαμάντης: Πάνω ψηλά κι αριστερά στον σκοτεινό ήδη και έναστρο ουρανό η εικόνα του Πανάγαθου με την ανεμίζουσα εκεί στα ουράνια ύψη λευκή, μακριά, σεβάσμια γενειάδα του να παρακολουθεί γαλήνιος το συμβάν - ένα μέρος και αυτός της πρόφρονος φύσεως. Είναι μάταιη γι’ αυτόν κάθε κρίση. Συμμερίζεται την προφροσύνη της Δημιουργίας του. Κι αριστερά ένα αγγελούδι, όμορφο και φιλοπερίεργο ενώπιον του συμβάντος.