- Λελέκι, θα θέλαμε να σου ζητήσουμε μια χάρη, ξεθάρρεψε η Μανίνα. Εσύ, σαν ταξιδιάρικο πουλί, γνωρίζεις όλες τις λεωφόρους τ’ ουρανού. Εσύ που ξέρεις και πηγαίνεις - ενενήντα χρόνια τώρα - στην Αφρική ακολουθώντας τα ρεύματα του αέρα και τα σημάδια του ήλιου, λέγαμε μήπως ξέρεις να πας κι εμάς όχι ίσαμε την Αφρική, μα ίσαμε την... ΠΕΡΑΧΩΡΑ!
- Σε παρακαλούμε, πρόσθεσε πνιχτά ο Ορφέας.
- Κλαπ-κλαπ-κλαπ ετοιμαστείτεεε! Βάζω μπροστά τις μηχανές κλαπ-κλαπ-κλαπ..., κροτάλισε το Λελέκι και κούνησε την ουρά του σαν να ’ναι πηδάλιο, ώστε να δώσει ώθηση στο σώμα του κι έπειτα ανέμενε τη συνδρομή του αέρα.
- Μόνο κρατηθείτε καλάαα...
- Περαχώρααα..., όπου κι αν βρίσκεσαι, ερχόμαστεεε, φώναξε η Μανίνα με ενθουσιασμό, σημαίνοντας, έτσι, την εκκίνηση του ταξιδιού τους.