«Η μάνα μου δούλευε ταξιθέτρια σε σινεμά και, πολλές φορές, μην έχοντας πού να μας αφήσει με τον αδελφό μου, μας έπαιρνε μαζί της στη δουλειά.Όταν το έργο ήταν «κατάλληλο», χαζεύαμε στην οθόνη φρόνιμοι και μαγεμένοι. Στα «ακατάλληλα» μας έβρισκες στην καμπίνα του χειριστή της μηχανής προβολής, μέχρι να τελειώσει το έργο. «Σινεμά Ο Παράδεισος». Σχεδόν ακριβώς απέναντι από το σινεμά ήταν μια μάντρα του Καραγκιόζη. Οι προθήκες με τις ασπρόμαυρες φωτογραφίες, από τη μια, και, αντικριστά, ένας πολύχρωμος κόσμος πάνω σε στρατσόχαρτα και κόντρα πλακέ. Ούτε που ξέρω πώς άρχισε αυτό το νταραβέρι, τα παιδιά του καραγκιοζοπαίχτη να παίρνουν τη θέση μας στο σινεμά, κι εμείς να περνάμε στην άλλη πλευρά του δρόμου, μέσα στη μάντρα με τα γιασεμιά.

...Πέρασαν αρκετά χρόνια, δύσκολα αλλά και όμορφα, μέχρι να βρεθώ φοιτητής στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Ρώμης. Έχοντας περάσει πριν από τη σπουδαία Σχολή Δοξιάδη, με πολύ καλή επίδοση, είχα κάποια ευκολία με τα μαθήματά μου στην Ακαδημία, γεγονός που μου άφηνε πολύ ελεύθερο χρόνο. Όταν, λοιπόν, δεν αλήτευα εξερευνώντας την πόλη, αφιέρωνα πολλές ώρες και ξενύχτια να σχεδιάζω και μετά να σκαλίζω σε χαρτόνι φιγούρες και σκηνικά του Καραγκιόζη. Η ενασχόλησή μου με το θέατρο σκιών ήταν στο κόκκινο εκείνο τον καιρό. Σε ένα από τα μαθήματα της χαρακτικής, μας ζητήθηκε να σχεδιάσουμε μια τράπουλα Ταρώ όπως τη φανταζόμασταν. Πέρα από κάτι αόριστο, δεν είχα ιδέα τι είναι τα Ταρώ. Αγόρασα σχετικά βιβλία και κάνα δυο τράπουλες για να ενημερωθώ, αλλά και πάλι δεν έβρισκα τη μορφή που θα έδινα. Αυτό που έψαχνα όμως ήταν, ως συνήθως, μπροστά στα μάτια μου, πάνω στο τραπέζι, ανάμεσα σε «ροκανίδια» από χαρτόνι, χρώματα και σχέδια σε ρυζόχαρτο.... »