Αυτά τα ποιήματα του Ρήγα Καππάτου περιέχουν μια φωτεινή αλήθεια: την εσωτερική κοινωνία της ζωής. Αποκαλύπτουν τα ενδόμυχα μονοπάτια όπου η ζωή των πραγμάτων, των όντων, της σιωπής, αποτελούν την έκπληξη μιας αποκάλυψης, την έκπληξη της αδελφότητας της ζωής των ειδών, στο χειμώνα ή στη βροχή, σε μια μυστικιστική διάσταση ή στο φως, στη φιλία ενός ζώου. Ο Αθηνούλης, το αλησμόνητο γατί που διατρέχει με τα βελούδινα πόδια του τους στίχους αυτών των ποιημάτων, είναι ένα φως της ζωής όλων των πραγμάτων που με αυτό το άπειρο φωτίζει τον άνθρωπο, συντροφεύει τον άνθρωπο μέσα από τα μάτια του (το ίδιο και με τα άλλα γατιά του βιβλίου). Και είναι η αγάπη για τη ζωή, που τα φωτεινά μάτια του ζώου και αυτοί οι ευαίσθητοι στίχοι αποπνέουν, σαν μια ανανεωτική μαρτυρία του θαύματος του είναι, του θαύματος του κόσμου.