ΤΟ ΞΟΑΝΟ ΤΟΥ ΕΜΦΥΛΙΟΥ

Η στέγη της αμφιβολίας μου
χάσκει από πέντε μεριές.
Ανάγκη να καταληφθούν
τα μεσημέρια
με ήχους τυμπάνων.

Με ιπτάμενα κόκαλα βρυκολάκων
δροσίζω τις καυτερές
μέρες της υποκρισίας
και περιστρέφεται το πείσμα μου
γύρω από του μικρού αγοριού
τον πονόδοντο.

Στα μαρμαρένια όνειρα
της αδιακρισίας
υφαίνουν οι φαντάροι το φόβο τους
σε κάλτσες για τα κρυοπαγήματα.
Ακολουθεί το ξόανο του εμφυλίου
με ένα κολλιέ αινιγμάτων
κρεμασμένο στο λαιμό του.

Πριν γίνεις γεύση λησμονιάς
γίνου μια φωτεινή αθωότητα
στο βυθό της διαύγειας.