...Κι όταν είμαστε στριμωγμένοι κάτω απ' τα φτερά του στην Ομόνοια, με κατεύθυνση γι' αυτό που ονομάζουμε σπίτι, βγαίνουν λουλούδια από το στόμα, ακαριαία. Κι ο ηλεκτρικός ανοίγει τα μάτια του. Γεμίζουν μοσχάρια οι κυλιόμενες, κι ένας άνθρωπος κατρακυλάει σαν πορτοκάλι. Σκύβω να το πιάσω. Με προλαβαίνει όμως κάποιος άλλος. "Με αγαπάς;" τον ρωτάω. "Όσο δε φαντάζομαι!" μου απαντά.