Kάποτε ήταν αρκετό ν' ανέβεις ψηλά στο Γαλάτσι, να καθίσεις μαζί της σ' έναν βράχο και να πλανέψεις το βλέμμα και τη σχέση σου με το ασπροκίτρινο θάμπος της φωτισμένης πολιτείας. Nα της σφίξεις το χέρι στο δικό σου, προσέχοντας να μην το συνθλίψεις από την αγάπη σου, κι αυτό δεν είναι υπερβολή, κι εκείνη να σε κοιτάει με μια σπίθα που βγαίνει απ' όλες τις κιλοβατώρες της οικουμένης. Eυτυχία και απλότητα σαν τις ρόδες στο ποδήλατο της ζωής με τις ακτίνες τους να λαμπυρίζουν στον ήλιο και στα μονοπάτια της καρδιάς. Tο λεπτό σημείο στην υπόθεση είναι ότι ποδήλατο κάνουν μόνο τα παιδιά, κι έτσι, μόλις περάσεις το πρώτο στάδιο οι τρέλες ναρκώνονται μέχρι να γίνουν αναμνήσεις. Tότε σταματάς να χτυπάς τα κουδούνια των σπιτιών όταν ξημερώματα γυρνάτε στη φωλίτσα σας πιασμένοι πάλι από το χέρι, δεν κάνεις δέκα ώρες δρόμο με κάθε επίγειο μέσο για να την δεις μονάχα μια ώρα, κι ας νιώθεις ακόμα την ανάγκη. Δεν φουσκώνεις ένα δωμάτιο μπαλόνια για να μη βρει αμέσως πού έχεις ακουμπήσει την κάρτα με τη φράση ''σ’ αγαπώ''.