Το να νυστάζει κανείς χωρίς να μπορεί να κοιμηθεί είναι βάσανο, το οποίο γνωρίζουν καλά οι Αθηναίοι μέσα στα καλοκαιρινά καύματα. Αν δοκιμάσει να διαβάσει, ύστερα από λίγο χάνει την ικανότητα να κρατά τα μάτια του ανοιχτά? μόλις όμως σβήσει το κερί, η αδυναμία του να κοιμηθεί τον αναγκάζει να τα ανοίξει και πάλι. Αυτή η πάλη ανάμεσα στη νύστα και την αϋπνία, μαζί με τα αλλεπάλληλα ανάμματα και σβησίματα του κεριού, παρατείνεται πολλές φορές ώς το πρωί ή ώς την εξάντληση του κουτιού με τα σπίρτα. Δεν γνωρίζω καμία κατάσταση πιο οδυνηρή από αυτή τη νυσταλέα αγρύπνια, ιδίως αν τύχει να την επιδεινώσουν τα δαγκώματα από σκνίπες και κουνούπια. Σε αυτά προστίθενται πολλές φορές και τα κεντρίσματα της συνείδησης, η οποία, προπάντων σε τέτοιες ώρες, μας ελέγχει για όσα ανόητα ή κακά έργα έτυχε να πράξουμε κατά τη διάρκεια της ζωής μας.
(Από «Το ξεστούπωμα»)