ΘΕΩΡΗΤΙΚΕΣ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΙΣ ΚΑΙ ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ

Το Σχολείο, η Οικογένεια και η Κοινότητα αποτελούν τρία διακριτά αλλά ταυτόχρονα και αλληλεξαρτώμενα συστήματα. Στη σύγχρονη κοινωνική πραγματικότητα ανακύπτουν ολοένα και πιο συχνά προβλήματα συμπεριφοράς των παιδιών που σχετίζονται με την αποτελεσματικότητα της συνεργασίας αυτών των τριών συστημάτων. Οι προσπάθειες που σχετίζονται με την αναγκαιότητα αυτής της συνεργασίας γνωρίζουν τα τελευταία χρόνια μια ιδιαίτερη άνθηση στο διεθνή χώρο.

Η συνεργασία σχολείου, οικογένειας και κοινότητας αποσκοπεί στην υγιή γνωστική, συναισθηματική και κοινωνική ανάπτυξη των παιδιών, στην εκπαιδευτική και κοινωνική τους επιτυχία, καθώς και στη μεγιστοποίηση της απόδοσης των τριών συστημάτων. Η αναγκαιότητα της συνεργασίας του σχολείου, της οικογένειας και της κοινότητας επιτείνεται ιδιαίτερα στη σύγχρονη εποχή που, προκειμένου να αντιμετωπισθούν τα προβλήματα, επιδιώκεται μία μετατόπιση από τη συνήθως απομονωμένη δραστηριότητα ατόμων ή ομάδων προς μια περισσότερο συνδυασμένη συνεργατική δράση, με βάση τις σχέσεις εμπιστοσύνης και αλληλοϋποστήριξης και με παράλληλο στόχο τη δημιουργία κοινωνικών δικτύων αλληλεπίδρασης, που παράγουν κοινωνικό κεφάλαιο.