Στο "Συγγνώμη" παρακολουθούμε μια οικογένεια της μεσαίας τάξης, "φυσιολογική" -με ό,τι μπορεί να σημαίνει αυτός ο όρος- πριν και μετά το γεγονός που αλλάζει για πάντα τη ζωή της: ο 18χρονος γιος διαπράττει έναν φόνο. Έτσι, απλά. Σε μια νυχτερινή έξοδο με τους φίλους του. Έναν αναίτιο, απρόκλητο, προμελετημένο φόνο, με θύμα μια άστεγη.

Συγκλονισμένη από το γεγονός που την ώθησε στη συγγραφή του έργου, αλλά μακριά από διδακτισμούς και ηθικολογίες, η συγγραφέας προσπαθεί να κατανοήσει τις σχέσεις των γονιών με τα παιδιά τους αλλά και τις σχέσεις των νέων μεταξύ τους, αναζητώντας μια απάντηση στα εύλογα ερωτήματα, τα δικά της αλλά και των θεατών: Τι γεννάει όλη αυτή την απρόκλητη, αναίτια βία στην εποχή μας; Μέχρι που φτάνει η ευθύνη των γονιών για τις πράξεις των παιδιών τους; Ποια είναι η ευθύνη των ΜΜΕ για τον στιγματισμό των εμμέσως εμπλεκομένων σε εγκληματικές ενέργειες; Πως συνεχίζεται -αν συνεχίζεται- η ζωή μιας οικογένειας μετά από μια τέτοια τραγωδία;

Η Μπουτσάκα δεν δίνει φυσικά απάντηση στα ερωτήματα, δεν παίρνει θέση, δεν κουνάει το δάχτυλο. Ψάχνει μόνο με αγωνία, μαζί μας, να βρει το εγχειρίδιο με τίτλο "Οδηγίες χρήσης του παιδιού σας". Που δεν εκδόθηκε ποτέ.