Στη χώρα μας, έχουμε κάθε λόγο να οραματιζόμαστε μία Θρησκειοπαιδαγωγική του Δημόσιου Χώρου, που θα προάγει την ιδέα ενός «πολιτικού» Μαθήματος των Θρησκευτικών. Τοποθετούμε τον επιθετικό προσδιορισμό «πολιτικός» μέσα σε εισαγωγικά, για να καταστήσουμε εμφανές ότι το μάθημα αυτό δεν παραπέμπει στην πολιτική διακυβέρνηση ή την πολιτική εξουσία, αλλά στο πολιτικώς υπάρχειν, δηλ. στην «πόλη» ως σύνολο και ως ολότητα δράσεων του ανθρώπου. Το μάθημα αυτό μπορεί να εξετάζει και να διερευνά σε επίπεδο διδακτικής πράξης το πολιτικώς υπάρχειν της Εκκλησίας εν διαλόγω με την οικουμένη. Ευνόητο ότι, εν προκειμένω, η αναφορά στην Ορθόδοξη Θεολογία θα πρέπει να αποτελεί σημείο εκκίνησης της διδασκαλίας. Και τούτο διότι η Ορθόδοξη παράδοση και ζωή συνέβαλε ως μία σημαντική συνιστώσα στη διαμόρφωση του σύγχρονου κοινωνικού και πολιτισμικού τοπίου της Ελλάδας.