Μεταξύ ποίησης και πεζού λόγου, με μια σχεδόν αταξινόμητη γραφή, η Λίλα Τρουλινού, με την πρώτη της νουβέλα, δημιουργεί ένα λογοτεχνικό αίνιγμα πάνω στην εξαχρείωση του ανθρώπου και το στυγερό έγκλημα. Η λύση του αινίγματος μας οδηγεί σταθερά πίσω στα σχολικά θρανία, στη σχέση με τους γονείς και τους δασκάλους, αλλά και ακόμα πιο πίσω, στα πάντα νωπά και αγιάτρευτα τραύματα της παιδικής ηλικίας.