Σε μια εποχή που η ηθική ήταν ταξική, όσο πιο φτωχός τόσο πιο τίμιος, κάποιοι μοιραίοι βιοπαλαιστές του "δώσε ημίν σήμερον", παρασύρονται σε αδιανόητες για την κοινωνία αμαρτίες της ψυχής και του σώματος.
Σαν να παραμόνευε κάποιο θεϊκό χέρι πίσω από αυτά τα δραματικά γεγονότα και τράβαγε τους βυθισμένους στην κόλαση, έναν-έναν από τα μαλλιά, τους ξέπλενε στην κολυμπήθρα του Σιλωάμ και επανερχόντουσαν στην κοινωνία καθαγιασμένοι.
Εκτός από την πρωταγωνίστρια, το μοναδικό τραγικό θύμα, που θα συμπαρασύρει τον συγγραφέα σε αυτοενοχικές δίνες, οι οποίες θα τον οδηγήσουν στο χώρισμα των δύο κόσμων, για να μάθει ή να μη μάθει ποτέ τι σκοπό είχε η δημιουργία αυτού του παρανοϊκού όντος που λέγεται άνθρωπος.
Δύσκολη υπόθεση και χρειάζεται ειδικό ταλέντο για να δώσεις πνοή στο χαρτί της κωμωδίας. Πόσο μάλλον όταν επιχειρείς να επενδύσεις δραματικά γεγονότα, με χιουμοριστική, κατά την αισθητική σου, επικάλυψη.