Η Αγαθή Δημητρούκα ανθολόγησε είκοσι σεφαραδίτικα τραγούδια, τα οποία αποτυπώνουν ανάγλυφα πτυχές του χαρακτήρα ενός ανέστιου λαού.

Ο Χρήστος Μαρκίδης παρασύρεται από τη μελαγχολία και τη μυστικοπάθεια αυτών των τραγουδιών, τελικώς όμως ζωγραφίζει σε μαύρους, χρυσούς, λουλακί και κεραμιδί τόνους τις δικές του εμμονές.