Οι μέρες της μάνας θάλασσας ποτέ δεν κυλούσαν με τον ίδιο ρυθμό. Πότε καρδιοχτυπούσε με τα καμώματα του γιού της, του Λευκού, και πότε απολάμβανε τα παιχνίδια της όμορφης φώκιας Πέρσας και του αγαπημένου της Αρη.

Ήταν, όμως, μια χαρούμενη ζωή, ώσπου η άλλοτε ζεστή αγκαλιά της και όλα τα πλάσματα που φιλοξενούσε πάγωσαν! Αραγε θα βρεθεί το αντίδοτο, για να ζήσουν όλοι και πάλι ευτυχισμένοι κοντά της;