Με χάρη και ονειρική διάθεση η Φλώρα Μόλχο ανατρέχει στην ιστορία της, άλλοτε με κλειστά μάτια, άλλοτε ονειροπολώντας και φωτίζει τους σταθμούς ενός μακρινού παρελθόντος. Η Φλώρα Μόλχο, απόγονος μιας σεφαραδίτικης οικογένειας εκτοπισμένης στην Ελλάδα, αφηγείται την προσωπική της ιστορία και μαζί την ιστορία ενός λαού, μιας πόλης: της Θεσσαλονίκης που μαζί με την Πάντοβα είναι ριζωμένες στην καρδιά της. Η Φλώρα κι ο λαός αυτός ανήκουν σε έναν κόσμο που με το πέρασμα των χρόνων, μέσα στους αιώνες, γνώρισε το κάλλος της παιδείας και την τραγωδία του ξεριζωμού και της εξόντωσης.

Η ζωή αυτής της νέας κοπέλας, ύστερα γυναίκας και συζύγου, κατόπιν μητέρας, γίνεται αφήγημα με την ξεγνοιασιά μιας ψυχής λυτρωμένης πλέον από το βάρος της αγωνίας και πετυχαίνει να εμβαθύνει στον εαυτό της και να τον ανακαλύψει. Πρόκειται για ένα άτομο με εσωτερικές συγκρούσεις που στο τέλος όμως αναδύεται και διαγράφεται με καθαρές γραμμές. Ιταλίδα στην Ελλάδα, Ελληνίδα στην Ιταλία. Ένας δυϊσμός ο οποίος δεν βρίσκει τη σύνθεσή του παρά στις αναμνήσεις της όπου γίνεται αστείρευτη πηγή επιμονής και δύναμης.