Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΖΩΗ ΩΣ ΤΕΚΜΗΡΙΟ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Ο συγγραφέας, δρ φιλόλογος, συγγραφέας πολλών βιβλίων και μελετών για την τέχνη, την αισθητική και την ιστορία, λογοτέχνης και μεταφραστής, στο παρόν βιβλίο αυτοβιογραφείται, αναφερόμενος παράλληλα στους άμεσους προγόνους του και στις δύο γενιές που τον ακολουθούν –τα παιδιά και τα εγγόνια του–, όχι για να προβάλει την -ταπεινή, άλλωστε-προσωπικότητά του, αλλά επειδή πιστεύει ότι η περίπτωσή του αποτελεί ένα ακόμη εν ζωή ιστορικό και κοινωνικό τεκμήριο για την ιστορία των Ελλήνων κατά τα τελευταία περίπου εκατό χρόνια.

Οι Έλληνες αυτήν την περίοδο αγωνίστηκαν, βίωσαν εθνικές καταστροφές, δικτατορίες, Κατοχή, εμφύλιο, πείνα, θανάτους και εκτελέσεις είδαν τα χωριά τους να καταστρέφονται από τον κατακτητή, γνώρισαν την προσφυγιά και έζησαν επί χρόνια σε ξύλινα παραπήγματα. Κι όμως, πάλεψαν με απαράμιλλο σθένος για να επιβιώσουν και να πραγματοποιήσουν τα οράματα και τις φιλοδοξίες τους.

Έζησαν στα όρια της ζωής και του θανάτου, της επιτυχίας και της αποτυχίας, της αγωνιστικής και ιδεολογικής συνέπειας και του συμβιβασμού, της αξιοπρέπειας και της ταπείνωσης. Έδωσαν μάχες για να υπερβούν τις ποικίλες κακοδαιμονίες, συχνά αντιμέτωποι με την πολιτική, οικονομική και πνευματική άρχουσα τάξη. Οι περισσότεροι, όπως και ο συγγραφέας, προέρχονταν από την αγροτική και εργατική τάξη και κατόρθωσαν να ανέλθουν οικονομικά και κοινωνικά, ενώ αρκετοί διακρίθηκαν στα γράμματα και τις τέχνες, τιμώντας την ανθρώπινη ιδιότητα και αποτελώντας παραδείγματα προς μίμηση για τις νεότερες γενιές.