Τις προάλλες, με προσπέρασε μία τρελή
με τσιγάρο στο στόμα και στα μάτια φιλμ με ιστορίες
αθάνατες.
Από το στήθος της ξεκινούσαν πουλιά
για τη γη της ελπίδας.

Το προηγούμενο βράδυ θυσίασε στο τασάκι
επιφυλάξεις.
Η κινούμενη μνήμη -μονολογούσε-
οφείλει να θυσιάζεται για να γεννηθεί η πτήση.

Δεν βρήκα το κουράγιο να της πω
πως το ταξίδι δεν ξεφεύγει ποτέ από το
τρίγωνο

γέννηση
ουτοπία
στο χώμα φτερά.