Δεν υπάρχει καλύτερος τόπος να μιλήσεις για το σκοτάδι από εκείνον του φωτός. Ίσως γι' αυτό μόνο τώρα, εδώ στην Αμοργό, οι σκοτεινές λέξεις του Τρακλ προβάλλουν μέσα από ένα άλλο φως. Τα πράγματα ξεκαθαρίζουν καλύτερα στην οριακή τους αντίθεση, μέσα από την οποία προβάλλει διαυγέστερα η ενότητα τους. Το τοπίο της Αμοργού και το τοπίο του Τρακλ, η ιεροτελεστία του φωτεινού και η ιεροτελεστία του σκοτεινού.

Η ποίηση του Τρακλ με κατέκτησε, η αίσθηση της παραμένει πάντα μέσα μου ανεξίτηλη και η συνομιλία μαζί της συνεχίζεται. Ο φόβος της ύπαρξης και η έλλειψη φόβου για τι θάνατο, ένα αγέλαστο παιχνίδισμα εικόνων. Ο έρωτας για την αδερφή κυρίαρχος στην ποίηση του, τυρρανικός, που μετουσιώνεται σε διακριτικές κραυγές απόγνωσης. Ο παθιασμένος ρυθμός του πένθους του, η αρμονία των συλλαβών που οδηγεί σε μια παραίσθηση γαλήνης.

Η γλώσσα του Τρακλ δεν κατανοείται, βιώνεται. Το ανέφικτο του έρωτα γίνεται ανέφικτο της γλώσσας. Το συναίσθημα δεν μετουσιώνεται απλώς, αλλά και εξελίσσεται. Στην ποίηση του Τρακλ βαδίζεις χορευτικά, με έναν χορό όμως μακρόσυρτο κι θλιμμένο, που ωστόσο κοιτάζει πάντα ψηλά στην πιθανότητα εξαϋλωσης.