Αυτές λένε πως έμαθαν να στηρίζονται μονάχα στις δυνάμεις τους. Λένε πως ξέρουν τι σημαίνει το όλες μαζί. Λένε πως αυτές που διεκδικούν μια νέα γλώσσα μαθαίνουν πρώτα τη βία. Λένε πως αυτές που θέλουν ν’ αλλάξουν τον κόσμο παίρνουνε πρώτα απ’ όλα τα τουφέκια. Λένε πως ξεκινούν απ’ το μηδέν. Λένε πως τώρα αρχίζει ένας καινούργιος κόσμος.

Οι Γκερίλλες, θα πει η Μονίκ Βιττίγκ, είναι ένα επικό ποίημα. Ένα κολάζ σπαραγμάτων από διαφορετικά κείμενα και είδη λόγου, συνειρμικά δεμένα, μα και στρατηγικά διατεταγμένα για τις ανάγκες του πολέμου, του αντάρτικου που διεξάγουν οι Γκερίλλες ενάντια στον παλιό κόσμο. Από το κολάζ της Βιττίγκ παρελαύνουν κάθε λογής φιγούρες αυτού του παλιού κόσμου, κάθε λογής θεμέλιοι λίθοι του, μα έτσι όπως μας εμφανίζονται, χάρτινες ψηφίδες ατάκτως συναρμολογημένες, μοιάζουν με καρικατούρες, χωρίς ανάστημα ηρωικό, διάφανες στη σημασία τους σαν αρμοί ενός κόσμου που ανατρέπεται. Από τον Χέγκελ στη Χιονάτη και την Ωραία Κοιμωμένη, και από εκεί στην Ιλιάδα, τους κινεζικούς κοσμογονικούς μύθους και την αντίσταση των Βιετκόνγκ, οι Γκερίλλες σαρώνουν τα πάντα στο πέρασμά τους, τίποτα δεν αφήνει ανέγγιχτο το σπαθί της κριτικής τους, τίποτα δεν μένει χωρίς να τραγουδηθεί. Ανατρέπουν συθέμελα όσα τις όρισαν, κι ορίζουν πλέον οι ίδιες ποιες θα είναι και πώς θα υπάρχουν.