Οι ιστορίες αυτού του βιβλίου δεν προσπαθούν να εντυπωσιάσουν. Έρχονται από έναν κόσμο όπου τα πράγματα λέγονται απλά, σχεδόν χαμηλόφωνα, αλλά κουβαλούν το ψυχικό βάρος όσων άντεξαν. Είναι ιστορίες που ακούστηκαν, ιστορίες που βιώθηκαν, ιστορίες που πέρασαν από γενιά σε γενιά χωρίς να ζητήσουν δικαίωση, ή λύτρωση.

Στο κέντρο τους βρίσκονται γυναίκες. Μάνες που σήκωσαν δυσανάλογα βάρη, που φρόντισαν, που άντεξαν, που έμειναν όρθιες ακόμα κι όταν δεν υπήρχε λόγος να σταθούν. Δίπλα τους, μορφές περιθωρίου, παιδιά, σώματα σημαδεμένα, ζωές που δεν χωρούσαν εύκολα στον κόσμο των «κανονικών».

Δεν υπάρχει εδώ εξιδανίκευση. Ο πόνος δεν ωραιοποιείται, η φτώχεια δεν γίνεται σκηνικό, η δυστυχία δεν ζητά συμπόνια. Αντίθετα, αναδύεται μια σιωπηλή δύναμη, μια αντοχή που δεν διακηρύσσεται αλλά επιμένει.

Αυτό το βιβλίο δεν δίνει απαντήσεις. Αφήνει όμως ερωτήματα που μένουν. Και ίσως, μέσα από αυτά, ανοίγει έναν χώρο για να δούμε αλλιώς όσα θεωρούσαμε δεδομένα.