«Πόσο μακριά μπορείς να φτάσεις για να υπερασπιστείς μια πατρίδα που δεν είναι δική σου;»
«Μπορεί η αγάπη να ριζώσει σε μια γη που ποτίζεται με αίμα και πάγο;»

1950. Ο Θέμος, ένας νεαρός γεωπόνος από την Ηλεία, αφήνει πίσω του τη γαλήνη του Σκουροχωρίου για να βρεθεί στο σημείο 0, του Ψυχρού Πολέμου. Ως εθελοντής του Ελληνικού Εκστρατευτικού Σώματος, βυθίζεται στη δίνη του Πολέμου της Κορέας, από τις φλόγες του Χαγκτσόν μέχρι την αυτοθυσία στο ύψωμα Χάρι.
Μέσα στον όλεθρο, η συνάντησή του με την Γκου-Χουά, μια νεαρή Κορεάτισσα δασκάλα, γίνεται το μοναδικό του καταφύγιο. Ανάμεσα σε αυτοσχέδια ιατρεία και παγωμένα χαρακώματα, γεννιέται ένας δεσμός που αψηφά τις βόμβες και τη διαφορά σε γλώσσα και κουλτούρα. Είναι μια ένωση δύο ανθρώπων που προσπαθούν να διασώσουν την ομορφιά σε έναν κόσμο που καταρρέει.
Όμως η ιστορία γράφεται με πόνο. Πενήντα χρόνια αργότερα, ένα παλιό γράμμα και μια απροσδόκητη επίσκεψη θα ξεθάψουν μνήμες που ο χρόνος δεν κατάφερε να σβήσει. Ο Θέμος θα κληθεί να αντιμετωπίσει το παρελθόν του και να ανακαλύψει πως ορισμένες υποσχέσεις μένουν ζωντανές, σαν το χώμα που φυλάει μέσα του τη ζωή ακόμα και στον πιο βαρύ χειμώνα.

Βασισμένο σε ενδελεχή ιστορική έρευνα και την αυθεντική μαρτυρία του βετεράνου Κωνσταντίνου Φάρρου, το «Εκεί που ανθίζουν τα χρυσάνθεμα» είναι ένα έπος για τη θυσία, τη μνήμη και τον έρωτα που αρνείται να μαραθεί, υπενθυμίζοντας πως οι ρίζες της ψυχής είναι η μόνη αληθινή πατρίδα. Το μυθιστόρημα αυτό είναι ένας φόρος τιμής στους Έλληνες που πολέμησαν στην άλλη άκρη της γης και σε έναν έρωτα που βρήκε τον τρόπο να ανθίσει εκεί που κανείς δεν το περίμενε...