Στην μονογραφία μελετώνται τα εγκλήματα σωματικής βλάβης σε βάρος αδύναμων ατόμων, όπως αυτά τυποποιούνται στη διάταξη του ά. 312 ΠΚ. Κατ’ αρχάς οριοθετείται η έννοια του αδύναμου ατόμου, ως προσώπου φύσει και θέσει ανίκανου προς αυτοϋπεράσπιση, και αναδεικνύονται τα κριτήρια επί τη βάση των οποίων το πρόσωπο δύναται να χαρακτηριστεί αδύναμο άτομο. Στην μελέτη καλύπτεται το σύνολο των ζητημάτων της ποινικής διδασκαλίας του εγκλήματος, σε επίπεδο αδίκου, καταλογισμού και τιμωρητού, ενώ ειδική αναφορά γίνεται στην συρροή του ά. 312 ΠΚ με άλλες διατάξεις του Ποινικού Κώδικα, καθώς και με τον νόμο περί ενδοοικογενειακής βίας. Παράλληλα, πραγματοποιείται συγκριτική αποτίμηση της ρύθμισης με αντίστοιχες ρυθμίσεις αλλοδαπών δικαίων ευρωπαϊκών χωρών. Ιδιαίτερος προβληματισμός αναπτύσσεται σχετικά με το ζήτημα της ενδοσυστηματικής ανομοιομορφίας που γεννούν οι απειλούμενες για τις βαρύτερες μορφές προσβολής της υγείας (την βαριά και την θανατηφόρα σωματική βλάβη) ποινές και προτείνονται de lege ferenda λύσεις. Στο πλαίσιο αυτό το επίκεντρο της κριτικής αξιολόγησης αποτελούν οι αλλεπάλληλες νομοθετικές παρεμβάσεις σε συνάρτηση με την ανάδειξη της ιδιαίτερης απαξίας της τυποποιούμενης συμπεριφοράς.