Δεκατέσσερα διηγήματα στα οποία η ζωή, ο έρωτας, ο θάνατος, η πολιτική, το παραμύθι, ο μύθος και η ιστορία έχουν τον πρώτο λόγο, με τον συγγραφέα σχεδόν πάντοτε παρόντα, σαν να αφηγείται την ίδια του τη ζωή με αφορμή τις ζωές των άλλων. Ένα ταξίδι με το τραίνο που γίνεται η αφορμή για κατάδυση στην ιστορία, τον μύθο, τη ζωή και τον θάνατο. Η αυτογνωσία που έρχεται την τελευταία στιγμή, μετά τη νοσταλγική αναπόληση στιγμών ευτυχίας και δυστυχίας στο παρελθόν, όταν ο ήρωας έρχεται αντιμέτωπος με την κοινή μοίρα των ανθρώπων. Αστραψε ο νους και γνώρισε ο νιος τον εαυτό του, λέει ο Σολωμός στον Πόρφυρα, όταν τον βάζει στην τελευταία του μάχη με το τέρας που θα τον σκοτώσει. Κάποιοι πειραματισμοί του παρελθόντος (λογοτεχνική ουτοπία) για τη δημιουργία μίας λογοτεχνίας σε εξέλιξη που θα αλλάζει τον προσανατολισμό της ανάλογα με την επιθυμία του αναγνώστη, διηγήσεις στα όρια του φανταστικού με το πραγματικό, ιστορίες ωμού ρεαλισμού και σκληρής φαντασίωσης, διηγήματα με τον τρόπο του παραμυθιού για το περιβάλλον, φυσικό και πολιτισμικό, διακριτική και ενίοτε ειρωνική κριτική καταστάσεων, συνηθειών, συμπεριφορών, τρόπων ζωής, αντιλήψεων, πολιτικών συμπεριφορών του παρελθόντος και του παρόντος και άλλα τινά, ευχάριστα στην ανάγνωση