ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΕΡΩΤΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ

Μια φωνή αναδύεται απ΄ τα νερά. Όχι κραυγή, αλλά ψίθυρος. Ίχνος ονείρου, που επιστρέφει από τον βυθό της λήθης. Η Οφηλία εδώ δεν είναι η βουβή παραισθητική φιγούρα του Αμλετ, μα μια παρουσία που αφηγείται. Που στοχάζεται. Που διεκδικεί τον πόνο της ως ποίηση και το τραύμα της ως φως. Μια γυναίκα θραυσμένη απ΄ την αγάπη και τη σιωπή, που γίνεται καθρέφτης του κόσμου και της ψυχής του. Κείμενο-λυγμός, προσευχή και σπαράγματα μνήμης, η Οφηλία περιπλανιέται στις παρυφές της ύπαρξης, ανάμεσα στο ύδωρ και στη φωνή. Εκεί όπου γεννιούνται τα ποιήματα και οι φαντασμαγορίες. Η τρέλα είναι απλώς μια σιωπή που δεν ακούστηκε έγκαιρα.