Όταν γεννιόμαστε, μοιραζόμαστε το δέρμα, μέσω της τριβής, με τη μητέρα. Σαν δέρμα που τρίβεται με του άλλου παίρνουμε κάθε του απόκτημα και κάθε λέξη, εναποθέτοντάς τες μαζί με τις άλλες, κάνοντας ένα τοίχο από συναισθήματα, από εκφράσεις και ιδέες για τον εαυτό μας. Από άλλους για εμάς.

Η ζωή και ο θάνατος είναι δύο μη-θαύματα της ζωής. Γεγονότα καθημερινά που, όμως, μας επηρεάζουν και μαζί επηρεάζουν τον Αλέξανδρο που μόλις έχει χάσει τον πατέρα του, έχοντας ταυτόχρονα κάποια λόγια να μας πει που τα σκέφτεται από καιρό. Ας πούμε, μετά από τα 16 του. Τότε που ξεκίνησε να έχει ανησυχίες για το σώμα του, για το χωριό που μεγάλωσε, για τα κατασκευασμένα δεκανίκια που στηριζόταν τόσο καιρό. Η φυγή του σήμαινε την έναρξη των χρόνων του αλλά η πραγματική αρχή έγινε όταν έχασε τον γονιό του.

Από ‘κει ξεκινά και η ιστορία. Μια ιστορία για τη διαφορετικότητα, τις κοινωνικές κατασκευές και τον φόβο της απόρριψης.