Οι πνοές του ανέμου είχαν σιγάσει. Και τα σύννεφα, παραμερίζοντας απ΄ το στερέωμα, είχαν συγκεντρωθεί πάλλευκα σ΄ ένα σημείο, κρύβοντας τον πανόπτη κύκλο του ήλιου. Αχτινωτό το φως τύλιγε από κεί το μαράε, τον οικισμό τής Βαακαρεβαρέβα, τους πράσινους λόφους, αντιφεγγίζονταν στη λίμνη, θέρμαινε τη νωπή πάχνη, το ανήριθμο γέλασμα, την παμμήτορα γη... Να ΄χε κεί απάνω άραγε καταφύγει το αόρατο Πο; Ή μήπως φώλιαζε ολοσκότεινο πιο πέρα, στην τρομερή σπηλιά του Τικιτέρε, όπου χοχλάζουν θεριεμένα οι μαύρες φυσαλίδες, εκεί όπου έχουν να λένε πως κρύβεται η είσοδος στον ’δη; Ή μήπως, πάλι, είχε διαβεί παρέκει, στο ψαροχώρι του Οκινεμούτου, όπου, ζωγραφισμένος στο τζάμι της εκκλησίας της Αγίας Πίστης, ο Χριστός, ο Ίχου Καραΐτι, μοιάζει να περπατάει στα νερά της λίμνης Ροτορούα;