ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΧΙΜΑΙΡΕΣ

Πάλη πάλι χειρωνακτική. Δίνη πανδημίας οδυνηρή. Η αφήγηση του απελπισμένου γι αυτό και θαυμαστού αγώνα των ηρώων και των ηρωίδων σ αυτή την πόλη είναι χαραγματιά γραφής με τον αχό της φθοράς και τον απόηχο της αφθαρσίας. Κάθε ιστορία είναι η ελπίδα τους στον χρόνο, μα και η δική μου χίμαιρα στην πλάτη.

Γιατί η Πόπη τώρα, όταν ακούει το νταούλι να χτυπά και τη λύρα να παίζει, νιώθει κάτι ν αναδεύεται μέσα της, κάτι να ξυπνάει - μια μνήμη αρχέγονη που τη συνεπαίρνει. Κι αρχίζει να χορεύει. Στην αρχή μπερδεύεται, στραβοπατά, χάνει το μέτρημα, κρατά όμως σταθερά τον ρυθμό με τα γόνατά της που λυγάνε. Ο ρυθμός δονεί όλο της το κορμί, το ταρακουνά, όπως η ροκ παλιά. Μόνο που αυτό το όλοι πιασμένοι χέρι χέρι σ έναν κύκλο βρίσκει αλλιώς τη φλέβα του ανθρώπου μπορεί και ξετυλίγει το παράπονο.