Η συλλογή Ο θρίαμβος του Αχιλλέα, γραμμένη το 1985, της βραβευμένης με Νόμπελ ποιήτριας είναι ίσως η πλέον ερωτική της πλούσιας συγκομιδής της. Τα ποιήματα της συλλογής είναι οι παθιασμένες κραυγές “αυτού που έχει εγκαταλειφθεί”. Είτε μιλάει σε ένα χαμένο εραστή είτε στον νεκρό πατέρα, είναι η ίδια η απώλεια που δίνει την αφορμή για το ποίημα. Έτσι, ο ηφαιστειακός κόσμος του συναισθήματος, διοχετευμένος σε αυστηρότερες μορφές που καθορίζονται από τη ρητορική και τη λογική, δημιουργεί μια ποιητική εμπειρία ρήξης, μια βίαιη αντιπαράθεση στην οποία ο εαυτός θριαμβεύει ενώ χάνει.

Εποικισμένη με θεούς, ημίθεους και ομηρικούς ήρωες, βασισμένη σε πρότυπα από την κλασική αρχαιότητα και την παράδοση της Βίβλου, η συλλογή αυτή σηματοδοτεί την πρώτη μεγάλη προσπάθεια της ποιήτριας να δώσει στην εμπειρία τη μόνιμη μορφή του μύθου, χωρίς να επιχειρεί να καταστήσει μυθική την αυτοβιογραφική της εμπειρία.