Φύκι στην άμμο

Έδωσε ο καιρός και γένηκα
χόρευα με το ρεύμα
μ’ άγγιζαν λόγχες φιλικές
κι ένιωθα υγρούς ανέμους.

Αλλαξα χρώματα, πολλά
τσίμπησαν την κορφή μου,
τροφή για ζωή, στα φανερά
ένιωσα το κορμί μου.

Γιόμισα ρίζες, με έπιασαν,
φύτρωναν για τα μένα
τα σπλάχνα μου πετάριζαν
ξεχνώντας τα όσια ξένα.

Κέλυφος απόκτησα
διπλό το δέρμα δρέπει,
στήλη στο μέσον, εύκαμπτη
με στήνει, με προτρέπει.

Γύρω μου όλοι στον βυθό
τα ουράνια προσδοκούνε
το άπλετο φως γυρεύουνε
τις ρίζες τους χαλούνε.

Μα οι κόκκοι αυτοί που με κρατούν
και μας ταΐζουν όλους
δεν ημπορώ να τους ξεχνώ
μήτε να τους προδώσω,

γιατί αυτοί είναι η πλάση μου
το κέντρο όλου του κόσμου
και σαν πλανήτες κατοικούν
στα κάτω τα μεριά μου…

(σελ.29)Ρ.Α.