Ένα υπαρξιακό έργο, με θέμα την αναπόληση και τον απολογισμό ζωής ενός καλλιτέχνη τη στιγμή της απόσυρσής του.

Ο Χάρης, ένας ηθοποιός που εγκαταλείπει τη σκηνή, τους θεατές και όλα όσα με κόπο έχτισε, καταφεύγει στη φύση, ατενίζει το κοσμικό άπειρο και απευθύνεται εξομολογητικά στο φεγγάρι.

Η πανανθρώπινη φωνή αγωνίας κάθε ανθρώπου μπροστά στα άλυτα ζητήματα της ύπαρξης, όπως το αδυσώπητο πέρασμα του χρόνου, το άφθαρτο της ψυχής που ποθεί τον έρωτα και την δημιουργία, την αναζήτηση της αλήθειας, τον συμβιβασμό και την αξιοπρέπεια, το αναπόφευκτο του θανάτου, την αγάπη σαν αντίδοτο, το ίδιο το νόημα της ζωής.