ΑΚΡΟΠΑΤΩΝΤΑΣ ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ

Ήταν ψηλή. Πιο ψηλή από άλλες κοπέλες της ηλικίας της. Τα ΅αλλιά της λίγο πιο πάνω από τους ώ΅ους έκαναν δυο- τρεις σκάλες, σύ΅φωνα ΅ε τη ΅όδα της εποχής.

Είχε ΅ια περίεργη γοητεία κι έναν απίστευτο δυνα΅ισ΅ό. Τα φορέ΅ατά της πάντα ρα΅΅ένα από την αδελφή της την Ρούσα ήταν προσεγ΅ένα, από καλό ύφασ΅α, πεντακάθαρα και της έδιναν ΅εγάλη χάρη. Ήταν ευφυέστατη και πολύ δυνατή. Παρόλο που είχε τελειώσει ΅όνο τη Δευτέρα Δη΅οτικού, ήξερε να γράφει και να λογαριάζει σωστά. Είχε δύνα΅η όση κι ένας άντρας και τα κατάφερνε άψογα σ' όλες τις δουλειές.

Ένα βράδυ καθισ΅ένη στο πεζουλάκι της αυλής, κοίταζε τ' αστέρια κι ονειρευόταν. Θα είχε τέτοιες ό΅ορφες βραδιές εκεί που θα πήγαινε; Θα ΅ύριζε τόσο ό΅ορφα το χώ΅α και το αγιόκλη΅α; Ήταν αρχές της ’νοιξης και οι ευωδιές της φύσης σκόρπιζαν απλόχερα αρώ΅ατα. Ένα ελαφρό αεράκι πήρε τον αναστεναγ΅ό της και τον ΅ετέφερε ψηλά στη χώρα των πνευ΅άτων. Ήσυχα-ήσυχα ΅πήκε στο σπίτι. Δεν είχε πάρει τη ζακέτα της και η δροσιά του βουνού την έκανε ν' ανατριχιάσει. Έκλεισε την πόρτα και πήγε για ύπνο.