Ο πόθος και η αγάπη για τον άλλο
συμφιλιώνει, συχνά τ' ανόμοια,
διότι εκεί το νόημα κάθε ζωής
μπροστά στο θάνατο και στο αιώνιο.
Δύο δέντρα, παλεύοντας τη μοναξιά,
ανοίγουν δίγλωσσο της φύσης ευαγγέλιο,
συνομιλούν ώσπου τα βρίσκουν.
Αγκαλιάζονται να γίνουν ένα, με ζεστές υποδοχές,
με κελαηδισμούς και μουσικές,
με ανέμους να λυσσομανούν
κι αυτά μαζί, να υψώνονται μες στο γαλάζιο
και ν' αντέχουν.