Η τραγωδία του Ευριπίδη Ελένη διδάχτηκε το 412 π.Χ. στα Διονύσια και θεωρείται αντιπολεμικό δράμα. Η Σικελική εκστρατεία είχε μόλις τελειώσει με την πανωλεθρία του αθηναϊκού στόλου και ο Ευριπίδης βρίσκει την ευκαιρία με την τραγωδία του να καταδικάσει τον πόλεμο ως πρόξενο κακών. Αυτό το επιχειρεί μέσα από τη χρήση του γνωστού μύθου της Ωραίας Ελένης, που υπήρξε η αιτία του Τρωικού Πολέμου. Εντούτοις, η υποδοχή του έργου δίχασε το κοινό, πιθανώς λόγω της πλοκής του, που αφίστατο από την κοινώς παραδεκτή ιστορία της Ελένης.

Η υπόθεση βασίζεται στην εκδοχή του Ηρόδοτου που τριάντα χρόνια νωρίτερα είχε ισχυριστεί ότι η Ελένη, αφήνοντας τη Σπάρτη και τον Μενέλαο, δεν είχε ακολουθήσει τον Πάρη στην Τροία αλλά είχε καταφύγει στην Αίγυπτο. Την Ελένη συναντά μετά την άλωση της Τροίας ο Μενέλαος που καταπλέει στην Αίγυπτο και μαθαίνει έκπληκτος ότι ο καταστροφικός πόλεμος της Τροίας είχε βασιστεί σε ένα ψέμα. Ο βασιλιάς της Αιγύπτου Θεοκλύμενος θέλει να νυμφευθεί την Ελένη, αλλά τελικά εκείνη με τον Μενέλαο καταφέρνουν να διαφύγουν κρυφά.