Η μεταρρύθμιση του συστήματος χρηματοδότησης των υπηρεσιών υγείας βρίσκεται στο επίκεντρο των συζητήσεων για την πολιτική υγείας στη χώρα μας τα τελευταία είκοσι χρόνια. Στην ίδια περίοδο, η προσπάθεια για τη συγκρότηση και ανάπτυξη του Εθνικού Συστήματος Υγείας δε συνοδεύθηκε από τα αναγκαία μέτρα για τον ορθολογισμό του συστήματος χρηματοδότησης και η συνιστώσα αυτή δεν αποτέλεσε - ως όφειλε - υψηλή προτεραιότητα. Αλλά και οι ελάχιστες ρυθμίσεις, οι οποίες είχαν προβλεφθεί και ενσωματωθεί στο θεσμικό πλαίσιο, ουδέποτε υλοποιήθηκαν. Συνέπεια αυτού του γεγονότος είναι τα φαινόμενα στρέβλωσης που παρουσιάζονται σήμερα, ενώ οι αγκυλώσεις του συστήματος αποζημίωσης και πληρωμών εξακολουθούν να κυριαρχούν, με κυριότερη έκφανσή τους την ύπαρξη ελλειμμάτων στα δημόσια νοσοκομεία και την αυξανόμενη αδυναμία των ασφαλιστικών ταμείων να λειτουργήσουν ως «πληρωτές-αγοραστές» των υπηρεσιών που παρέχονται στους ασφαλισμένους τους.