«Γενικότερα η Ιθακησίων αγορά συστήνει πλήρες παράδειγμα πολιτικής σύγκρουσης, αν συγκριθεί και προς τις παντοειδείς ιλιαδικές αγορές. Τόσο η αφηγηματική και διαλογική σκηνοθεσία της, όσο, και προπαντός, το είδος και το ήθος των συμβαλλομένων λόγων δίνουν την αίσθηση βίαιου δημόσιου ανταγωνισμού προσώπων, εξουσιών, συμφερόντων, αλλά και ρητορικής τέχνης. Η γλώσσα των λόγων και των αντιλόγων ελέγχεται περίτεχνη: όπου πρέπει, στυφή και άκρως προκλητική, με ρεαλισμό που συχνά φτάνει στα όρια του κυνισμού. Με κάποια δόση υπερβολής, θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι η Ιθακησίων αγορά της δεύτερης οδυσσειακής ραψωδίας προοιωνίζεται σοφιστικούς αγώνες ή ακόμη και αντίπαλες δημηγορίες του Θουκυδίδη. Φόρμα, περιεχόμενο και λειτουργία βρίσκονται εδώ σε αμοιβαία αντιστοιχία.»

«Κατά τα άλλα η δεύτερη ραψωδία, αλλά και ολόκληρη η ''Τηλεμάχεια'' δίνει την αίσθηση ότι συγχρόνως κινείται και ακινητεί: ως προς τον Τηλέμαχο προοδεύει ως προς τον Οδυσσέα αδρανεί. Πρόκειται όντως για δαιμονικό σχέδιο, πίσω από το οποίο χαμογελά ειρωνικά ο ποιητής της Οδύσσειας - και με το δίκιο του, αφού πρόκειται για δικό του κατόρθωμα.»