Η «απαγορευμένη γνώση» είναι το κομμάτι της παιδικής ηλικίας που οι περισσότεροι άνθρωποι επιλέγουν να ξεχνούν. Για πολλούς, θα μείνει διά βίου αθέατο, καταχωνιασμένο στις σκοτεινές περιοχές του ασυνειδήτου. Οι γονείς παραμένουν στο απυρόβλητο, δεν κατηγορούνται ευθέως, κανείς δεν τους θέτει προ των ευθυνών τους. Ό,τι συμβαίνει πίσω από τις κλειστές πόρτες του οικογενειακού περιβάλλοντος είναι ιδιωτική υπόθεση, κάτι που δεν αφορά τους άλλους, το κοινωνικό σύνολο.

Κι όμως, γράφει η Miller, η παιδική κακοποίηση αποτελεί το μεγαλύτερο έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Αποσιωπώντας το πρόβλημα, ένα φαινόμενο συχνό και υπαρκτό, όπως δείχνουν οι στατιστικές, καταδικάζουμε το μέλλον όλων μας. Οι γονείς έχουν ευθύνη, τα παιδιά έχουν δικαιώματα και το πρόβλημα έχει λύση.