Το φαινόμενο της συνεργασίας Ελλήνων με τους ξένους κατακτητές κατά τη διάρκεια της γερμανοϊταλικής κατοχής (1941-1944) υπήρξε ιδιαίτερα μαζικό και συμπεριέλαβε αρκετούς «επώνυμους» εκείνης της περιόδου. Παρά ταύτα, μέχρι σήμερα δεν έχει διερευνηθεί ικανοποιητικά, κυρίως για δύο λόγους. Από τη μια πλευρά, οι περισσότεροι δωσίλογοι επιβίωσαν κατά την περίοδο της Απελευθέρωσης καταλαμβάνοντας αργότερα καίριες θέσεις στον κρατικό μηχανισμό και διαπρέποντας στο αντικομμουνιστικό μεταπολεμικό κράτος. Από την άλλη, η ιδεολογική κυριαρχία της Αριστεράς κατά τη μεταπολιτευτική περίοδο (1974 κ.εξ.) είχε ως συνέπεια την επικράτηση μιας ιδεολογικά μονομερούς αντίληψης για τους δωσιλόγους.

Στο 17ο βιβλίο της σειράς «Παγκόσμια Ιστορία» ο συγγραφέας, ειδικός στην περίοδο της Κατοχής και του Β Παγκοσμίου Πολέμου, παρουσιάζει τα αποτελέσματα των πολύχρονων ερευνών του για το φαινόμενο του δωσιλογισμού στην Ελλάδα. Μέσα από μια σειρά μαρτυριών, ντοκουμέντων και άλλων στοιχείων, σκιαγραφεί φαινόμενα της Κατοχής αναλύοντας τη στάση εκπροσώπων των πολιτικών και εθνικών μειονοτήτων και αναζητώντας τα πραγματικά κίνητρα των δωσιλόγων. Με αυτό τον τρόπο ρίχνεται για πρώτη φορά πλήρες φως και στην «άλλη πλευρά του λόφου». Το έργο συνοδεύεται από πλούσια εικονογράφηση.