Κάθε προσπάθεια με στόχο τη μελέτη του νου του ανθρώπου, από την πρώτη στιγμή ακόμη βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα ασφυκτικά πιεστικό δίλημμα: Πώς είναι δυνατόν το ίδιο το αντικείμενο μελέτης -δηλαδή ο νους- να αποτελεί ταυτόχρονα και το μέσο που με τη συμβολή του διενεργείται η μελέτη αυτή. Πώς γίνεται, με άλλα λόγια, αυτό το αναπόφευκτο, ώστε ο νους να μελετά το νου. Υπάρχει εγκυρότητα στο οποιοδήποτε αποτέλεσμα; ’μεση απάντηση ούτε εφικτή φαίνεται να είναι ούτε και -συνεπώς- σκοπεύουμε να την επιδιώξουμε εδώ. Απεναντίας, θα αναζητήσουμε έμμεση απάντηση, και μάλιστα-στα πλαίσια των δυνατοτήτων που προσφέρονται- όσο γίνεται πιο ικανοποιητική.