Οι Ωδές του Ανδρέα Κάλβου (1792-1869), η Λύρα (1824) και τα Λυρικά (1826), εξακολουθούν να προκαλούν το ενδιαφέρον μας, έχοντας διανύσει μια μακροχρόνια διαδρομή μέσα από αποσιωπήσεις, αμφισβητήσεις αλλά και αίφνης εξάρσεις υμνητικής «ανακάλυψης», όπως είναι η περίπτωση του Κωστή Παλαμά (1889). Στον 20ό αιώνα, χάρη στη φιλέρευνη ματιά του Γιώργου Σεφέρη, η ποίηση και η προσωπικότητα του Κάλβου γίνονται πιο οικείες και αποσαφηνίζονται πτυχές που ελάνθαναν, ενώ η κατάφαση και ο θαυμασμός του Οδυσσέα Ελύτη για τον αινιγματικό Ζακύνθιο επιβεβαιώνουν την ανανεούμενη διάρκεια του ποιητικού του έργου.

Η ζωή του Ανδρέα Κάλβου, όπως παρουσιάζεται στο βιβλίο αυτό, αποτελεί μια σύνθεση όλων των εξακριβωμένων μέχρι σήμερα πληροφοριών που έφερε στο φως η έρευνα τα τελευταία σαράντα χρόνια χωρίς να παραγνωρίζονται όσα στοιχεία από παλαιότερες σχετικές εργασίες εξακολουθούν να συνιστούν αναπόσπαστο μέρος της βιογραφίας του ποιητή.

Συγκεκριμένα περιλαμβάνονται: