Στις αρχές Απρίλη του '78 μόνος και με μια βαλίτσα πράγματα φτάνει στο Βουκουρέστι κι από εκεί επιβιβάζεται στο λεωφορείο με προορισμό την Ελλάδα. Ξεκινώντας ακούει συνεπιβάτες να μιλούν ελλνικά κι ανατριχιάζει, νιώθει ένα ρίγος, σαν να διαπερνά το κορμί του ρεύμα. Πιάνει συζήτηση μαζί τους για τη διαδρομή. Κοιτάει από το τζάμι τη φύση και συλλογιέται διάφορα: τι θα συναντήσει, πώς θα είναι τώρα τα πράγματα, πως θα του φερθούν οι χωριανοί, πώς θα είναι το χωριό του, το σπίτι του, η μάνα του, οι συγγενείς...