Ποια κόκκινη κλωστή συνδέει αυτές τις έξι γυναίκες μεταξύ τους; Μόνο οι ίδιες το ήξεραν, αλλά δεν είχαν στόμα να μιλήσουν. Κάθονταν εκεί άγρυπνες, κάθε μια στο νησί της δικιάς της ιστορίας, και περίμεναν εμένα να το κάνω. Μα γιατί εγώ; ρωτούσα έντρομη. Εγώ είμαι αθώα, δεν ξέρω τίποτα για όλα αυτά. Αλλά όσο δεν είχαν στόμα, δεν είχαν ούτε αυτιά για να μ' ακούσουν... Μάτια είχαν μόνο που διάταζαν. Γιατί δεν μιλάς για μένα; Τις μέρες συχνά τις ξεγελούσα αλλά τα βράδια τρύπωναν στις ρωγμές των ονείρων μου και μου έδιναν πιεστικά τις λέξεις και τις μυρωδιές τους.