Στέκομαι στην πύλη να πω δύο τελευταίες κουβέντες στον αλφαμίτη. Σαν καρεδάκια παλιομοδίτικου φιλμ περνάνε σε μια στιγμή απ' το μυαλό μου η Κόρινθος, η Θήβα, η Βέροια, το Μεγάλο Πεύκο. Η ταινία δεν είναι έγχρωμη. Δεν είναι καν ασπρόμαυρη. Πράσινα και χακί χρώματα σε μαύρο φόντο. Ο φαιοπράσινος εφιάλτης τελειώνει. Σφίγγω στην τσέπη μου μ' εμπιστοσύνη την αστυνομική ταυτότητα και το απολυτήριο. Φανταστείτε το σε βυσσινί χρώμα, με ροζ ανταύγειες, μωβ πουά και έξαλλες φωτογραφίες. Κάνω δύο εναέριες τούμπες και αφήνω το στρατόπεδο πίσω μου. ΑΠΟΛΥΟΜΑΙ ΚΑΙ ΤΡΕΛΑΙΝΟΜΑΙ.

Το όνομά μου είναι Χρήστος Καστανάς. Μερικοί με φωνάζουν Χριστόφορο Κάσδαγλη. Όλοι όμως το ξέρουν πως είμαι πια ένας πολίτης.

Ύστερα από απουσία τριών περίπου χρόνων, επανεκδίδεται το θρυλικό πλέον βιβλίο που ανέθρεψε γενιές και γενιές φαντάρων και όχι μόνο. Με γλώσσα καυστική αλλά και γλυκιά ταυτόχρονα, ο Χριστόφορος Κάσδαγλης δίνει το στίγμα ενός ανθρώπου που παρατηρεί με κριτικό πνεύμα το σύστημα χωρίς να γίνεται έρμαιό του.

Νοσταλγία μιας αθωότητας που χάθηκε, όπου οι ελπίδες και τα όνειρα εκατοντάδων νεαρών ανδρών παγώνουν μπροστά στη βασική εκπαίδευση και στη μοναξιά της σκοπιάς, το «Απολύομαι και Τρελαίνομαι» παραμένει πάντα επίκαιρο.