Μέσα από τα γεμάτα ευαισθησία διηγήματα της Δοντάγριας αναβιώνει στα μάτια του αναγνώστη μια ολόκληρη εποχή, μακρινή και οικεία συνάμα στη συλλογική μνήμη.
Τα βιώματα και οι ιστορίες των εκάστοτε ηρώων του συγγραφέα -σπαράγματα από την Κατοχή, τον Εμφύλιο και τις μέρες μας- συμπαρασύρουν και «συγκινούν» τον αναγνώστη που, με τη δύναμη της γραφής και την ηθογραφική οξύνοια που διαπερνά τις -κάποτε επώδυνες, συναισθηματικά φορτισμένες και απομυθοποιητικές- σελίδες της Δοντάγριας, ταυτίζεται με τον ήρωα που θυμάται και πονάει, συνεισφέροντας με τον τρόπο του στη διατήρηση της μνήμης, αυτής της ανεξάντλητης παρακαταθήκης.