Πρόκειται για μια σύνθεση χιλίων περίπου στίχων, χωρισμένη σε πέντε ενότητες: της ειρήνης, του πολέμου, της φυγής, του έρωτα και της μνήμης. Ο ποιητής ζωγραφίζει στο μισόφωτο μύθους και ιστορικά γεγονότα συγχέοντας παρελθόν και μέλλον, αφήνοντας άλλους να μιλήσουν : τον Τειρεσία, την κίσσα, την Κασσάνδρα, το νερό. Στο βάθος του πίνακα διαγράφονται η γλυκύτητα και τα χρώματα του ελληνικού τοπίου.