Ο de Ory, μοναδική περίπτωση στα ισπανικά γράμματα, παρουσιάζει μία φυσική ασυμβατότητα μ' αυτό που φτάσαμε να ονομάζουμε ''κανονική ζωή'', ''κοινωνία'', ''μέσος άνθρωπος'', αλλά και μίαν εγγενή δυσκολία, αν επιχειρήσουμε να τον κατηγοριοποιήσουμε ως δημιουργό. Όχι, όμως, γιατί έχουμε μπροστά μας κάποιον ''ιδιότροπο'' ή ''αντιδραστικό'' που αρνείται πεισματικά να ακολουθήσει τις υποδείξεις του καιρού του. Η ''περίπτωση de Ory'' σαρκώνει με τέλειο τρόπο το αυθόρμητο, το ευφάνταστο, το παιγνιώδες -όσοι τον γνωρίζουν μιλάνε για ένα παιδί που παίζει-, το τραγικό -ο ίδιος αυτοχαρακτηρίζεται ''ευτυχισμένος τραγικός''-, το ειρωνικό, το grotesque, το καθημερινό, το αισθησιακό, το ασκητικό, το υπαρξιακό, το ονειρικό, το μεταφυσικό, το μυστικό, το αναλυτικό, το συνθετικό στοιχείο. Πέρα από κάθε σχολή και μόδα. Χωρίς διαδόχους, επίσης.

ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ